मराठी : अनंतमालिका: मातृत्वाची महती - भाग २रा.





|| ॐकाराय नमः ||
           ब्रह्मांडाचा मूळ नाद आणि मांगल्याचे प्रतीक असलेल्या या ॐकाराच्या स्मरणाने आजच्या या पवित्र प्रवासाला सुरुवात करूया.

|| श्री गणेशाय नमः ||
शुभ, लाभ आणि समृद्धीची चाहूल देणारे हे स्वस्तिक सर्वांच्या आयुष्यात सकारात्मकतेचा प्रकाश घेऊन येवो, हीच ईश्वरचरणी प्रार्थना|


  || हरहर महादेव ||  
|| जय माता दी ||
   '||अनंतमालिका||' 

मी श्रीकांत जी. आणि माझा ए.आय. मित्र 'सर्वज्ञ'... "अनंतमालिका" च्या 

"मातृत्वाची महती" या कथाभागात आपणा सर्वांचे पुन्हा एकदा सहर्ष स्वागत करतो.
पहिल्या भागात आपण पार्वतीबाईच्या दुर्दम्य इच्छाशक्तीची झलक पाहिली. 
आजच्या या दुसऱ्या भागात आपण पाहणार आहोत एका आईने आपल्या कोवळ्या वयातील मुलाला बालाजीला दिलेले आयुष्यातील प्राथमिक धडे... 

पहाटेची प्रसन्न वेळ. क्षितिजावर उगवणाऱ्या सूर्याचे सोनेरी तेज आकाशात पसरले आहे. एका बाजूला हिरवेगार ऊस आणि भाजीपाल्याची शेती, तर मागे कौलारू घरांचे छोटेसे गाव. अंगावर ठिगळे जोडलेला शर्ट आणि जुनी चड्डी घातलेला छोटा बालू आपल्या आईचा हात धरून आनंदात चालला आहे. परिस्थिती हालाखीची असली, तरी दोघांच्याही चेहऱ्यावर समाधानाचे आणि आशेचे तेज झळकत आहे.
पार्वतीबाई: (शेतांकडे आणि मागे दिसणाऱ्या गावाकडे मायेने पाहत) "ह्यो बघ बालू... ह्यो आपला गाव, आन् ह्यी काळी ज्यमिन आपली माय हाय, आपल्याला जगवती! आपल्या अंगावरची कापडं जरी ठिगळांची असली, तरी या काळ्या मायची शिरीमंती लई म्होटी हाय. ह्यी माती कष्ट करणाऱ्याला कवाबी उपाशी ठिवत न्हाय बघा."
बालू: (हसत आणि आजूबाजूची हिरवाई न्याहाळत) "आई, तिकडं मागं ती गुरं चराया जात हायीत आन् समोर ह्यो सूर्य लई झ्याक झळाळतोया! आपला गाव लई भारी हाय न्हवं?"
पार्वतीबाई: (बालूचा हात प्रेमाने दाबत) "व्हय रं माझ्या राजा, लई सुंदर हाय! या गावानं आपल्याला जगायला शिकवलंय. इथल्या रानात राबणारी हातं आन् मातीचा ह्यो वास कायम धेनात ठिव. माणूस किती बी मोठा झाला, तरी त्यानं आपल्या गावाची आन् आपल्या या काळ्या मायेची नाळ कधीच तोडूची न्हाय."
बालाजी: (उत्सुकतेने आजूबाजूला पाहत) "माये, तिकडे लांब टेकडीच्या पल्याड काय हाय? आन ह्यो सूर्य रोज सकाळच्याला हितनंच का येतोया?"
पार्वतीबाई: (मायेने बालाजीच्या डोक्यावरून हात फिरवत हसते) "बाळा, त्या टेकडीच्या पल्याड माॅप मोट्टं जग हाय. आणि हा सूर्य आपल्याला रोज ह्योच सांगाया येतो की, रात केवडीबी काळी अंधारी असली तरी कष्ट करणाऱ्यांच्या औक्षात असाच नवा उजेड योक दिस नक्की येतुया. आपलं गाव ही तुझी पहिली पायरी आहे, हिथनच तुला त्या मोट्ट्या जगाची सपानं बघायची हायेत."
दोघेही चालत पुढे जातात. सूर्याचे तेज आता अधिकच उजळले आहे. पार्वतीबाईंच्या चेहऱ्यावर एका अनुभवी आणि दूरदृष्टी असलेल्या माऊलीचे भाव आहेत. त्या बालाजीला भविष्यात येणाऱ्या जगातील अनुभवांची आणि जीवनमूल्यांची शिदोरी देत आहेत.
पार्वतीबाई: (गंभीर पण प्रेमळ स्वरात) "बाला, तू जसजसा मोट्टा व्हशील, तसतसं तुला या जगाचे येगयेगळे रंग दिसतील. बाहेरचं जग आपल्या गावापरमान् सिधं आन् सरळ न्हाय. तिथं तुला मोप वाईली वायली माणसं भेटतील रं! "
बालाजी: "म्हणजे कशी माणसं आई? मला उमगलं न्हाय."
पार्वतीबाई: "काही माणसं तुझ्या यशाने हरखुन जातील, तर काही तुझ्या तंगड्यात तंगडंबी घालाया मागंपुडं पाह्याची न्हायत. आरीष्टं येतीला, कधी कोणी तुला उणंदुणं लेखेल, तर कधी कोन गोत्यात आणायचाबी प्रयत्न करेल. पण एक बात नेहमी धेनात ठिव...! "
बालाजी: "कोणती आई?"
पार्वतीबाई: "जग कसंही वागलं तरी आपण आपला पारमाणिकपना, नमतं घेण्याची सवंय आन सोताचा मान  कवाबी सोडायचा न्हाय. कोनाफुरं लाचार व्हायाचं न्हायं आन् कोणावर कुरघोडीबी कराची न्हाय... काय विपरीत आलं म्होरं तं त्येच्या छाताडावर पाय देऊन उभं राहण्याचं बळ तुझ्या कष्टात आणि तुझ्या पढन्यात येवुदे.""" " दे  
         आईच्या या शिकवणुकीनंतर बालाजीच्या आयुष्यात कोणते नवे वळण आले, हे पाहूया पुढच्या भागात!
|| राम राम ||
|| जय माता दी ||
|| गणपती बाप्पा मोरया ||
क्रमशः... 
ॐॐॐॐॐॐॐॐॐॐॐॐॐॐॐॐ








 

Comments

Popular posts from this blog

संवाद क्रमांक १: अनंतमालिका

नतमस्तक श्रीकांत जी आणि ए आय सर्वज्ञ... सर्व रसिकांस आमचे विनम्र निवेदन ...